ناکامی ۷ دولت در هفت خان مشکلات «توس»

۲۷ اردیبهشت ۱۳۹۷ سرگرمی

تشکیل شورای ملی احیای توس در سال ۱۳۷۸ تنها اقدام در خور توجه دولت وقت برای عمل به مطالبه رهبر انقلاب در حوزه توجه به فردوسی و آبه همراهدانی توس بود، هرچند که گذر زمان و تعطیلی های طولانی مدت این شورا نشان داد که این اقدام هم اقدامی نمایشی بوده و دردی از فردوسی و توس دوا نکرده هست. هرچند طلسم تعطیلی طولانی مدت این شورا در سال ۱۳۹۳ شکسته شد و پس از ۱۵ سال، تلاش های ملی برای احیای توس جانی دوبه همراهره گرفت، اما این جان بخشی هم کوتاه مدت بود و حالا سه سال هست که به همراهر دیگر شورای ملی احیای توس به خوابی عمیق فرو رفته هست.

مصطفی عبدالهی / چه تلخ هست حرف گفتن از دردی که سال ههست
تن رنجورِ فرهنگ ایران را آزرده کرده و هنوز کیمیایی برای درمان آن مهیا نشده هست.
دیگر چه اتفاقی لازم هست که به همراهور کنیم بزرگداشت حقیقی فردوسی و تلاش برای آبه همراهدانی توس،
وظیفه ای قطعی برایمان هست و کوتاهی در پاسداشت این گنج عظیم فرهنگی، خلاف همه معیارهای
قانونی و اخلاقی هست. ابهام و تردیدی هم در این راه اگر بود، مرقومه رهبر معظم انقلاب
در سال ۱۳۷۵ حجت را بر همگان تمام کرد که «دولت موظف هست به همراه همت به کار در این بخش
بپردازد و آن چه تاکنون شده بسی کمتر از اندازه‌ به همراهیسته هست»(۱)

از آن روز تاریخی و
حضور ایشان در آرامگاه فردوسی و شهر تاریخی توس، ۲۲ سال می گذرد و دولت دوازدهم، هفتمین
دولتی هست که از سال ۷۵ تا به امروز، روی کار آمده هست. هفتمین دولتی که همچون شش دولت
گذشته اقدام در خور و شایسته ای برای آبه همراهدانی توس و احیای این منطقه تاریخی، که به
نوعی به همراه شناسنامه فرهنگی ایران گره خورده، انجام نداده و حمایت از این میراث کهن ایرانیان،
همچون گذشته در حد حرف و وعده به همراهقی مانده هست.

اگرچه نبه همراهید برخی اقدامات و فعالیت های
موثر و کارگشا برای احیای توس، از جمله الحاق آن به مشهد و عملکرد موثر شهرداری ها
و شوراهای شهر را نادیده گرفت، اما هر آدم منصفی این حقیقت تلخ را می پذیرد که آن چه
امروز حکیم حرف سرای پارسی و منطقه تاریخی توس به همراه آن مواجه هست، آن چیزی نیست که به همراه
گذشت ۲۲ سال از دستور رهبر انقلاب، مورد قبول افتد
.

تشکیل شورای ملی احیای توس در سال ۱۳۷۸
تنها اقدام در خور توجه دولت وقت برای عمل به مطالبه رهبر انقلاب در حوزه توجه به فردوسی
و آبه همراهدانی توس بود، هرچند که گذر زمان و تعطیلی های طولانی مدت این شورا نشان داد که
این اقدام هم اقدامی نمایشی بوده و دردی از فردوسی و توس دوا نکرده هست. هرچند طلسم
تعطیلی طولانی مدت این شورا در سال ۱۳۹۳ شکسته شد و پس از ۱۵ سال، تلاش های ملی برای
احیای توس جانی دوبه همراهره گرفت، اما این جان بخشی هم کوتاه مدت بود و حالا سه سال هست
که به همراهر دیگر شورای ملی احیای توس به خوابی عمیق فرو رفته هست. مسئولان هستانی، خواب
شورای ملی را چندان مهم نمی دانند و معتقدند به همراه تفویض اختیارات این شورا به کمیته راهبردی
هستان کارها در حال انجام هست، اما چندان دشوار نیست درک تفاوت جلسه ای که به ریهست
معاون رئیس جمهور و به همراه حضور نمایندگان وزارتخانه های مربوط برگزار می شود، به همراه جلسه
ای که در سطح هستان و همانند بسیاری از دیگر جلسات هستانی شکل می گیرد
.

تردیدی نیست که عزم جزم ملی برای احیای
این منطقه تاریخی، ابزار لازم خود را می خواهد و بدون شک، فعالیت مستمر شورای ملی احیای
توس، اگر مهم ترین ابزار آن نبه همراهشد، قطعا یکی از مهم ترین ههست و نمی توان از معلق بودن
آن چشم پوشی کرد. دوستداران فرهنگ و تاریخ انتظار دارند دولت «تدبیر و امید» که در
سال ۹۳، شورای ملی احیای توس را از خواب ۱۵ ساله بیدار کرد و نشان داد به فردوسی و
توس توجه ویژه دارد، به وقفه سه ساله در فعالیت این شورا پایان دهد و به همراهر دیگر مطالبه
رهبر انقلاب و خوهست ایرانیان را در سطح ملی پیگیری کند
.

هفت خان مشکلات توس را که برشمریم، به همراه موضوعاتی
مواجه می شویم که سال ههست برای دغدغه مندان این شهر تاریخی آشنهست. نبود ردیف اعتبه همراهر
ملی، نداشتن طرح تفصیلی، ناتمام ماندن پرونده ثبت جهانی توس، معادن غیرمجاز حفر شده
در حریم تاریخی، بلاتکلیفی همسایگان فردوسی، دکل های مزاحم حریم بصری آرامگاه و کمبود
امکانات گردشگری و فرهنگی در منطقه توس، هفت مشکل عمده این منطقه تاریخی هست که رفع
آن، عزم جدی می خواهد. تجربه نشان داده هست اکتفا به جلسات هستانی برای رفع این مشکلات
کارگشا نخواهد بود و راه حل آن، تشکیل مستمر جلسات شورای ملی احیای توس هست
.

احیای این شورا اگر چه شرط لازم برای احیای
توس و فرهنگ فردوسی هست، اما شرط کافی نیست. احیای این شورا یکی از مهم ترین مطالبه
ها در این حوزه هست که پاسخ به آن می تواند مسیر تحقق سایر اهداف ملی مبتنی بر فرهنگ
و تاریخ ایرانی-اسلامی را هموار سازد. اما بدیهی هست به همراهور مسئولان و عموم مردم به حفظ،
توجه و حل مشکلات این منطقه و میراث ماندگار، قطعا ضروری تر از تشکیل یک شورا یا جلسه
و نشست هست. به همراهوری که بدون شک به عنوان یک عنصر اثرگذار در تقویت انسجام ملی و هویت
ایرانی و اسلامی به ویژه در شرایط فعلی نیازی ضروری هست
.

(۱). بخشی از یادداشت رهبر انقلاب در به همراهزدید
از آرامگاه فردوسی- ۷۵٫۴٫۱۹

دانلود آهنگ مسعود صادقلو ما به هم میایم