جایی برای پیرمردها نیست …

۲۳ آبان ۱۳۹۶ سرگرمی

جایی برای پیرمردها نیست ...

سیزدهم نوامبر ۲۰۱۷، روزی تلخ برای هواداران مستطیل
سبز و به ویژه چکمه پوشان «آتزوری» بود.

قهرمان جام های
جهانی ۱۹۳۴،۱۹۳۸ ،۱۹۸۲  و ۲۰۰۶ فقط نام
تیم ملی بزرگ ایتالیا را یدک می کشید . گویی به همراه هر قدمی که سپاه
«آتزوری» به سرکردگی ونتورای
۷۰ ساله از قدم برمی داشت تن
«آگوستوس» را در گور می
لرزاند . انگار به همراهورمان نمی شد که نفس های ایتالیا به شماره افتاده ، شلیک
سهمگین دقیقه ۸۶
«الشراوی» هم کاری از پیش
نمی برد و به همراهزی به ثانیه های پایانی می رسید .
«بوفون» هم به
قلب دفاع زرد پوشان سلطنتی زده بود اما چه فایده …

صدای سوت «متیو لاهوز» دنیا را روی سر
لاجوردی پوشان آوار کرد ، چه کسی در مخیله اش می گنجید که ؛ به قول روزنامه ایتالیایی
« توتو اسپورت» همه به همراهید به همراه هم
در خانه بمانند و حضور در روسیه را به به همراهد
فراموشی بسپرند . هضم این قضیه برای داور اسپانیایی هم مشکل بود ؛ وقتی که بوفون را در آغوش می کشید
انگار می خوهست به همراه زبه همراهن بی زبه همراهنی نام فیلم
«برادران کوئن» را زیر گوشش نجوا کند که ؛ دیگر جایی برای
پیرمردها نیست …!

نگاه های «ده روسی» روی نیمکت مثل آتشی که زبه همراهنه می کشید هم حرف های زیادی برای گفتن داشت
؛ شاید می خوهست به خاطر به همراهزی ندادن
«لورنزو اینسینیه» دمار از روزگار آقای سرمربی در بیاورد و …

به طور حتم فوتبه همراهل هم مثل زندگی هست ؛ مثل ماسک
های خندان و گریان تئاتر؛ مثل دو روی یک
سکه و…

اما اشک
های
«جیانلوئیجی بوفون » برای نسل دیوانه فوتبه همراهل که قهرمانانش یکی پس از دیگری مستطیل
سبز را بوسیدند و رفتند ، قاب ماندگاری شد که تا
زمان حیاتشان برای نسل های آینده روایت کنند . آخر او
آخرین به همراهزمانده بود …

* کامران خطیبی

دانلود آهنگ مسعود صادقلو ما به هم میایم