اختلاف واشنگتن – اسلام آبه همراهد و راهبرد کلان آمریکا برای منطقه

۲۳ دی ۱۳۹۶ سرگرمی

علیرضا رضاخواه / سال جدید میلادی را می
توان سال افزایش تنش های سیاسی میان واشنگتن و اسلام آبه همراهد دانست. دونالد ترامپ، رئیس
جمهور جنجالی آمریکا در سال جدید میلادی نخستین توئیت خودش را به پاکستان اختصاص داد
و این کشور را به حمایت از گروه‌های تروریستی در افغانستان متهم کرد. کاری که خشم و
اعتراض پاکستانی ها را به دنبه همراهل داشت.

دولت پاکستان سفیر آمریکا در این کشور را احضار
کرد ، جلسه فوق‌العاده امنیتی تشکیل داد، مردم در تظاهرات پرچم آمریکا را به آتش کشیدند
و تحلیل گران از تغییرات اساسی در مناسبه همراهت دو کشور خبر دادند. ترامپ گفته هست که پاکستان
در
۱۵ سال
گذشته بیش از
۳۳ میلیارد
دلار کمک از آمریکا دریافت کرده، اما در مقابل جز دروغ و فریب چیزی به دست نیاورده
هست. به گفته ترامپ، پاکستان هیچ اقدام جدی برای مبه همراهرزه به همراه گروه‌های تروریستی در این کشور انجام نداده هست.

ترامپ پاکستان
را متهم کرد که به “پناهگاه امن برای تروریست‌ها” تبدیل شده و مانع اصلی
در برقراری امنیت و ثبه همراهت در افغانستان هست.
در مقابل پاکستانی ها نیز آمریکا را دوستی خیانتکار نامیده اند که نمی توان
روی او حساب کرد. هرچند تنش در روابط آمریکا و پاکستان مسبوق به سابقه هست اما ظاهرا
این به همراهر چشم انداز روشنی برای حل این تنش ها وجود ندارد. روابط آمریکا و پاکستان تقریبه همراهً
به درازای زمانی هست که پاکستان در سال ۱۳۲۶ از هند جدا شده هست. این جدایی در آغاز
زمان جنگ سرد روی داد و براساس سنت سیاسی این دوران یکی به سمت بلوک شرق و دیگری به
سمت بلوک غرب آمد تا از مواهب توأم به همراه مخاطره حضور در یک بلوک بهره‌مند شود. در این
میان به همراه توجه به روابط پیشین هند به همراه اتحاد جماهیر شوروی، پاکستان به سمت آمریکا رفت
و از همان آغاز تحت حمایت این کشور قرار گرفت.

در این میان اگرچه آمریکا به همراه یک نگاه
دراز مدت که به جذب هند و جداسازی آن از شوروی داشت، دایماً روی بی طرفی خود در جنگ‌ها
و تنش‌های نظامی میان هند و پاکستان تأکید می‌کرد ولی روابط رو به توسعه آمریکا به همراه
پاکستان در بخش نظامی این ادعا را کمرنگ و فریبکارانه می‌نمود. از آن دوران تا این
اواخر، پاکستان سالانه بین ۵/
۳ تا پنج
میلیارد دلار کمک‌های مالی و تسلیحاتی از آمریکا دریافت می‌کرد و این جدای از همکاری‌های
واشنگتن به همراه اسلام‌آبه همراهد در دریافت وام‌های به همراه بهره کم از به همراهنک جهانی و اعطای کمک‌های
اروپایی‌ها و عربستان سعودی به همراه اشاره آمریکا بود که به همراه احتساب این موارد کمک‌های دریافتی
پاکستان از آمریکا و متحدین آن رقمی بین ۷ تا ۱۰ میلیارد دلار را شامل می‌شد.

نتیجه
کمک‌های آمریکا به پاکستان کاملاً واضح بود. در واقع پاکستان که به دلیل وجود دشمنی
عمیق بین اسلام‌آبه همراهد و دهلی خود را ناگزیر به قرار داشتن کنار آمریکا و دریافت این
کمک‌ها می‌دید، عملاً هستقلال خود را فروخت بنابراین در موارد متعدد به همراه چالش‌های جدی
مواجه شد. این چالش ها معمولا به صورت تنش
در روابط دو کشور خود را نشان می داد. به همراه این حال این تنش ها که معمولا در میان نیروهای
امنیتی و گاهی نظامی شروع می شد، خیلی زود از سوی وزارت خارجه و افراد بلندپایه کنگره
مدیریت می شد و کار به جاهای به همراهریک تر نمی کشید. مهم ترین دلیل آن هم درک اهمیت ژئوپلیتیک
پاکستان برای منافع ملی آمریکا بود. اما چرا این رویه در دولت ترامپ دستخوش تغییر شده
هست؟ برای پاسخ به این سوال می توان به موضوع از دو سطح خرد و کلان نگریست
.

تنش در سطح خرد

در سطح تحلیل خرد، سیهست “آمریکا اول”
ترامپ در کنار به همراهزی دوگانه دو کشور در مواجهه به همراه تروریسم را می توان از عوامل بروز
تنش دانست. اصلی ترین هدف ترامپ به عنوان کسی که تقریبه همراه تمام دوران زندگی حرفه ای خود
را در حوزه تجارت سپری کرده هست، در حوزه سیهست خارجی درآمدزایی اقتصادی و کسب منافع
مادی هست. امری که به هیچ وجه در هم پیمانی واشنگتن به همراه اسلام آبه همراهد قابل هستحصال نیست.

همان گونه که بیان شد رابطه دو کشور بر اساس درکی ایدئولوژیک از تحولات بین المللی
شکل گرفته و ایدئولوژی چیزی هست که ترامپ به همراه آن بیگانه هست. لازمه نقش آفرینی به عنوان یک قدرت هژمون در عرصه بین المللی پرداخت
هزینه های مادی هست به همراه این حال تاکید دارد که او رئیس جمهور دنیا نیست و تنها رئیس
جمهور آمریکا هست و حاضر نیست دیگر چنین هزینه هایی را بپردازد.اما راهبرد نگاه به
درون ترامپ تنها عامل اصلی تنش در روابط دو کشور نیست. پاکستان و آمریکا در هستفاده
ابزاری از تروریسم و به همراهزی دوگانه به همراه جریان های افراطی شبیه یکدیگر عمل می کنند.

به همراه
این حال در مواردی که منافع دو کشور همسویی و همخوانی ندارد، ایجاد تنش اجتناب ناپذیر
می شود. پاکستان منافعی را در افغانستان دنبه همراهل می کند که به همراه سیهست های آمریکا همخوانی
ندارد. به همراه این حال آمریکا انتظار دارد در قبه همراهل هزینه هایی که در پاکستان می کند، پاکستان
هم یک شریک حرف گوش کن به همراهشد. جریان های تندرو بخشی از ابزار سیهست خارجی و البته امنیتی
چه در حوزه داخلی و چه در حوزه خارجی نظام سیاسی پاکستان هست . از این رو بخش قابل
توجهی از ساختار امنیتی و نظامی پاکستان به هیچ وجه حاضر نیستند بر سر این موضوع به همراه
آمریکایی ها معامله کنند
.

تنش در سطح کلان

در سطح تحلیلی کلان البته موضوع متفاوت
می شود. تغییر نظم جهانی، الگوی تعاملی آمریکا به همراه کشورهای مختلف را که میراث جنگ سرد
هست، دستخوش تغییر کرده هست. انتشار سند امنیت ملی ۲۰۱۷ آمریکا در چند هفته پیش بیانگر
تاکید هستراتژیست های آمریکایی بر تداوم راهبرد کلان دوره اوبه همراهمهست. آمریکایی ها معتقد
به تغییر هاتلند از خاورمیانه به خاور دور هستند. آن ها دشمن بعدی آمریکا را اژدهای
خفته چینی می بینند که کم کم در حال بیدار شدن هست. بنابراین آمریکا در سطح کلان در حال طبقه بندی جدید
ژئوپلیتیک در آسیهست، بدین ترتیب که مفهوم «آسیا-پاسفیک» در حال تبدیل به ایندیا-پاسفیک
هست.

این بحث جدیدی هست که بر اساس برنامه‌ریزی های کلان ژئوپلیتیک به تدریج ستون‌های
آن فراهم می شود. تقریبه همراه مهم ترین بخشی که تحلیل گران و هستراتژیست های چینی بر آن
تاکید می کنند همین مفهوم هند-پاسفیک هست.
نکته دیگر مطرح کردن بحث گروه ۴ از سوی تیلرسون وزیر امور خارجه آمریکهست. ژاپن به
عنوان لنگرگاه شرقی، هسترالیا به عنوان لنگرگاه جنوبی، هند به عنوان لنگرگاه غربی در
کنار آمریکا اعضای این گروه را تشکیل می دهند.نکته جالب این جهست که در طرح های کلان
آمریکا برای این منطقه پاکستان نقش ندارد. از همین رو شاهد آن هستیم که روابط میان
واشنگتن- اسلام آبه همراهد رو به سردی گراییده هست.

از سوی دیگر به همان میزان که شاهد دور
شدن روابط میان واشنگتن و اسلام آبه همراهد هستیم، مناسبه همراهت اسلام آبه همراهد به همراه پکن و مسکو در حال
بهبودی هست. این که چه دلایل و انگیزه هایی به همراهعث این روندها شده هست مهم ترین پرسشی
هست که در این به همراهره مطرح می شود. نخست به همراهید گفت کلید بهبود روابط اسلام آبه همراهد به همراه پکن
و مسکو از مدت ها پیش زده شده بود، چه این که این دو قدرت به همراه پذیرش پاکستان در سازمان
شانگهای به صورت دایم موافقت کرده بودند. البته این تنها دلیل ممکن نبوده هست، چرا
که چینی ها در زمینه پروژه یک کمربند-یک جاده روابط نزدیک به همراه پاکستان را در اولویت
سیهست خارجی خود قرار داده اند و روز به روز به همراه این کشور قراردادهای متعددی به امضا
می رسانند. در همین زمینه شاهد سرمایه‌گذاری بیش از ۶۰ میلیاردی چینی ها در پاکستان
هستیم. ادامه این روند شراکت هستراتژیکی را بین پکن و اسلام آبه همراهد به وجود می آورد.
تحولاتی که در مجموع قطار هم پیمانی پاکستان و آمریکا را به ایستگاه آخر خود نزدیک
می کند
.

دانلود آهنگ مسعود صادقلو ما به هم میایم